σελφ σερβις - Εργασία και Σούπερ Μάρκετ: Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης εμπράκτως…

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Λιανεμπόριο

Εργασία και Σούπερ Μάρκετ: Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης εμπράκτως…

13 Ιουνίου 2017 | 09:41 Γράφει ο Νικόλας   Παπαδημητρίου Topics: Εργασία

Επαγγελματικά η αξία της μη διοικητικής εργασίας στο σούπερ μάρκετ, δηλαδή της ανειδίκευτης και χαμηλής ειδίκευσης εργασίας που αφορά στη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στον κλάδο, ανατιμήθηκε σε σχέση με άλλους κλάδους που επλήγησαν από την κρίση, αφότου οι δημοσιονομικοί καταναγκασμοί γέμισαν τη χώρα άνεργα, ανασφάλιστα και κακοπληρωμένα εργατοϋπαλληλικά χέρια.

Στην τελευταία ετήσια έκθεση του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ για την οικονομία και την απασχόληση, που περιγράφονται οι τερατώδεις διαστάσεις της φτώχειας στην Ελλάδα των μνημονίων, αναφέρεται πως η πραγματική ανεργία σήμερα αγγίζει το 30% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού (22,6% κατά την ΕΛΣΤΑΤ), ενώ το ποσοστό των μισθωτών με καθαρές αποδοχές κάτω των 700 ευρώ το μήνα έχει τριπλασιαστεί σε οκτώ χρόνια, φτάνοντας φέτος το 38,8% έναντι 13,1% το 2009.

Η απλή θέση εργασίας στο σούπερ μάρκετ άρχισε, λοιπόν, να είναι περιζήτητη και αξιοζήλευτη αφότου η ελληνική κοινωνία να βρέθηκε σε κατάσταση όχι απορρύθμισης, αλλά διάλυσης, όπως οι κοινωνίες των χωρών που βγαίνουν από πόλεμο. Κατά τα άλλα είναι γνωστό ασφαλώς ότι προ της εφαρμογής των κοινωνιοκτόνων προγραμμάτων λιτότητας, που εξακολουθούν να σωρεύουν κοινωνικά ερείπια στη χώρα, κατά μέσο όρο περίπου το 20%-25% του υπαλληλικού δυναμικού των αλυσίδων ετησίως, είτε πλήρους είτε μερικής απασχόλησης, βρισκόταν σε κατάσταση κινητικότητας, προφανώς επειδή τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της μη διοικητικής εργασίας στον κλάδο (αμοιβές, κοινωνικό κύρος, συνθήκες εργασίας κ.λπ.) την καθιστούσαν για πολλούς εργαζόμενους ευκαιριακή κι όχι επάγγελμα προορισμού. Εννοείται ότι περιττεύει ο σχολιασμός σχετικά με το τι μπορεί να σημαίνει υπό τις σημερινές συνθήκες ασφυξίας στην αγορά εργασίας η εμμονή της αυξημένης κινητικότητας της εργασίας ιδίως σε κάποιες αλυσίδες... Και μόνο το ότι η προσφορά εργασίας είναι μέγεθος συντριπτικό σε σύγκριση με τη ζήτησή της, λέει πολύ περισσότερα, δυνατά και καθαρά μάλιστα, απ’ όσα μπορεί να θεωρηθεί πως υπονοούμε προς ενόχληση όσων έχουν τη μύγα…

Απασχόληση και εταιρική επικοινωνία
Αλλά δεν είναι παντού στον κλάδο περιζήτητες και αξιοζήλευτες οι θέσεις εργασίας, αφού η συνεπής καταβολή μισθών και ασφαλιστικών εισφορών είναι μεν ο κανόνας, αλλά με εξαιρέσεις. Ηχηρότατες, μάλιστα, αν αναλογιστεί κανείς την αναγκαστική εσωτερική πίστωση, στην οποία υποβλήθηκαν άκοντες χιλιάδες υπάλληλοι υπέρ των εργοδοτών τους, όταν οι τελευταίοι έπαψαν να θεωρούνται αξιόχρεοι από τους τραπεζίτες –διότι αυτό εντέλει υποδηλώνει η αδυναμία κάλυψης των σχετικών υποχρεώσεων του επιχειρηματία προς το προσωπικό. Βέβαια, το ευτύχημα στις περιπτώσεις πτώχευσης κάποιων άλλοτε πρωτοκλασάτων αλυσίδων, όπως οι πιο πρόσφατες (και αναδρομικά οι πιο τρανταχτές στην ιστορία των ελληνικών σούπερ μάρκετ) της Αφοί Βερόπουλοι και της Μαρινόπουλος, είναι ότι ανέλαβαν άλλοι (ως νέοι ιδιοκτήτες των δομών τους) το κόστος της αποκατάστασης του γοήτρου του κλάδου ως του πλέον μαζικού εργοδότη ανά εταιρεία στον ιδιωτικό τομέα, αποπληρώνοντας τα χρωστούμενα στο προσωπικό, διασώζοντας ή και αυξάνοντας τις θέσεις εργασίας. Άραγε, όμως, ξεχνιέται η βαρύγδουπη επικοινωνιακή προβολή, μεταξύ άλλων προτερημάτων π.χ. της Μαρινόπουλος, του σεβασμού για το προσωπικό της, ενόσω ακόμα επεκτεινόταν παρά τα ανυπέρβλητα βάρη της, εξαγοράζοντας λιγότερο ή περισσότερο προβληματικές αλυσίδες απ’ όσο η ίδια;

Τέτοιου είδους παρατηρήσεις απευθύνονται κυρίως σε όσους υπερτιμούν τη δύναμη της εταιρικής επικοινωνίας στη διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας τους, υποτιμώντας την κοινωνική εμπειρία και επίγνωση της πραγματικότητας, ιδίως οσάκις η τελευταία αντιφάσκει ολοφάνερα με τα συμφραζόμενα της διαφήμισης. Άραγε η επικοινωνιακή περιαυτολογία, λ.χ. σχετικά με τις μέριμνες προαγωγής των ανθρωπίνων πόρων και τις τιμές που τους αποδίδει η τάδε αλυσίδα («οι άνθρωποί μας», «ο πραγματικός πλούτος μας», «οι συνεργάτες μας» κ.ά.) είναι ποτέ δυνατόν να έχει υπέρτερο αποτέλεσμα από την τυχόν περί του αντιθέτου ζωντανή εμπειρία των χιλιάδων εργαζομένων της που, μεταφερόμενη στον προσωπικό κύκλο καθενός, αναπαράγεται πολλαπλάσια με σαρκασμό, ειρωνεία ή κυνισμό, διαμορφώνοντας την κοινωνική συνείδηση;

Η σταθερή προτίμηση του επιχειρηματικού κόσμου χρόνια τώρα για τις παραστατικότατες ομιλίες σε κεντρικές κλαδικές εκδηλώσεις του κ. Δημήτρη Μαύρου, διευθύνοντος συμβούλου της MRB, αναφορικά με τα εκδικητικά ανακλαστικά που αναπτύσσει πλέον ο καταναλωτής έναντι προϊόντων και υπηρεσιών, όταν αισθάνεται ότι δεν του απευθύνονται με τη δέουσα συμπάθεια και ειλικρίνεια, το δίχως άλλο δεν δικαιολογεί την ενοχλητική ομοιομορφία των μηνυμάτων, τα οποία μετέρχονται όλες οι αλυσίδες, μεγάλες και μικρές, ή όσες εν πάση περιπτώσει αισθάνονται πως κάτι πρέπει να πουν για το φιλεργατικό ήθος των διοικήσεών τους ή για το προσόν του κλάδου να δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. Και μολονότι γενικά η χρήση των κλισέ στη διαφήμιση, στα δελτία τύπου, στις δημόσιες ανακοινώσεις κ.λπ. προδίδει ρηχότητα, αμηχανία και ανειλικρίνεια, εντούτοις αυτά εξακολουθούν να προτιμώνται προς χρήση και κατάχρηση. Αν κάτι διασώζει, ίσως, τους χρήστες τους από τις συνέπειες της δυσφορίας του κοινού, είναι και μόνο το γεγονός ότι όλοι οι ανταγωνιστές τους χρησιμοποιούν αδιαφοροποίητα ακριβώς την ίδια γλώσσα εξωραϊσμών.

Στην τελευταία ετήσια έκθεση του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ για την οικονομία και την απασχόληση, που περιγράφονται οι τερατώδεις διαστάσεις της φτώχειας στην Ελλάδα των μνημονίων, αναφέρεται πως η πραγματική ανεργία σήμερα αγγίζει το 30% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού (22,6% κατά την ΕΛΣΤΑΤ), ενώ το ποσοστό των μισθωτών με καθαρές αποδοχές κάτω των 700 ευρώ το μήνα έχει τριπλασιαστεί σε οκτώ χρόνια, φτάνοντας φέτος το 38,8% έναντι 13,1% το 2009.

Η απλή θέση εργασίας στο σούπερ μάρκετ άρχισε, λοιπόν, να είναι περιζήτητη και αξιοζήλευτη αφότου η ελληνική κοινωνία να βρέθηκε σε κατάσταση όχι απορρύθμισης, αλλά διάλυσης, όπως οι κοινωνίες των χωρών που βγαίνουν από πόλεμο. Κατά τα άλλα είναι γνωστό ασφαλώς ότι προ της εφαρμογής των κοινωνιοκτόνων προγραμμάτων λιτότητας, που εξακολουθούν να σωρεύουν κοινωνικά ερείπια στη χώρα, κατά μέσο όρο περίπου το 20%-25% του υπαλληλικού δυναμικού των αλυσίδων ετησίως, είτε πλήρους είτε μερικής απασχόλησης, βρισκόταν σε κατάσταση κινητικότητας, προφανώς επειδή τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της μη διοικητικής εργασίας στον κλάδο (αμοιβές, κοινωνικό κύρος, συνθήκες εργασίας κ.λπ.) την καθιστούσαν για πολλούς εργαζόμενους ευκαιριακή κι όχι επάγγελμα προορισμού. Εννοείται ότι περιττεύει ο σχολιασμός σχετικά με το τι μπορεί να σημαίνει υπό τις σημερινές συνθήκες ασφυξίας στην αγορά εργασίας η εμμονή της αυξημένης κινητικότητας της εργασίας ιδίως σε κάποιες αλυσίδες... Και μόνο το ότι η προσφορά εργασίας είναι μέγεθος συντριπτικό σε σύγκριση με τη ζήτησή της, λέει πολύ περισσότερα, δυνατά και καθαρά μάλιστα, απ’ όσα μπορεί να θεωρηθεί πως υπονοούμε προς ενόχληση όσων έχουν τη μύγα…

Απασχόληση και εταιρική επικοινωνία
Αλλά δεν είναι παντού στον κλάδο περιζήτητες και αξιοζήλευτες οι θέσεις εργασίας, αφού η συνεπής καταβολή μισθών και ασφαλιστικών εισφορών είναι μεν ο κανόνας, αλλά με εξαιρέσεις. Ηχηρότατες, μάλιστα, αν αναλογιστεί κανείς την αναγκαστική εσωτερική πίστωση, στην οποία υποβλήθηκαν άκοντες χιλιάδες υπάλληλοι υπέρ των εργοδοτών τους, όταν οι τελευταίοι έπαψαν να θεωρούνται αξιόχρεοι από τους τραπεζίτες –διότι αυτό εντέλει υποδηλώνει η αδυναμία κάλυψης των σχετικών υποχρεώσεων του επιχειρηματία προς το προσωπικό. Βέβαια, το ευτύχημα στις περιπτώσεις πτώχευσης κάποιων άλλοτε πρωτοκλασάτων αλυσίδων, όπως οι πιο πρόσφατες (και αναδρομικά οι πιο τρανταχτές στην ιστορία των ελληνικών σούπερ μάρκετ) της Αφοί Βερόπουλοι και της Μαρινόπουλος, είναι ότι ανέλαβαν άλλοι (ως νέοι ιδιοκτήτες των δομών τους) το κόστος της αποκατάστασης του γοήτρου του κλάδου ως του πλέον μαζικού εργοδότη ανά εταιρεία στον ιδιωτικό τομέα, αποπληρώνοντας τα χρωστούμενα στο προσωπικό, διασώζοντας ή και αυξάνοντας τις θέσεις εργασίας. Άραγε, όμως, ξεχνιέται η βαρύγδουπη επικοινωνιακή προβολή, μεταξύ άλλων προτερημάτων π.χ. της Μαρινόπουλος, του σεβασμού για το προσωπικό της, ενόσω ακόμα επεκτεινόταν παρά τα ανυπέρβλητα βάρη της, εξαγοράζοντας λιγότερο ή περισσότερο προβληματικές αλυσίδες απ’ όσο η ίδια;

Τέτοιου είδους παρατηρήσεις απευθύνονται κυρίως σε όσους υπερτιμούν τη δύναμη της εταιρικής επικοινωνίας στη διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας τους, υποτιμώντας την κοινωνική εμπειρία και επίγνωση της πραγματικότητας, ιδίως οσάκις η τελευταία αντιφάσκει ολοφάνερα με τα συμφραζόμενα της διαφήμισης. Άραγε η επικοινωνιακή περιαυτολογία, λ.χ. σχετικά με τις μέριμνες προαγωγής των ανθρωπίνων πόρων και τις τιμές που τους αποδίδει η τάδε αλυσίδα («οι άνθρωποί μας», «ο πραγματικός πλούτος μας», «οι συνεργάτες μας» κ.ά.) είναι ποτέ δυνατόν να έχει υπέρτερο αποτέλεσμα από την τυχόν περί του αντιθέτου ζωντανή εμπειρία των χιλιάδων εργαζομένων της που, μεταφερόμενη στον προσωπικό κύκλο καθενός, αναπαράγεται πολλαπλάσια με σαρκασμό, ειρωνεία ή κυνισμό, διαμορφώνοντας την κοινωνική συνείδηση;

Η σταθερή προτίμηση του επιχειρηματικού κόσμου χρόνια τώρα για τις παραστατικότατες ομιλίες σε κεντρικές κλαδικές εκδηλώσεις του κ. Δημήτρη Μαύρου, διευθύνοντος συμβούλου της MRB, αναφορικά με τα εκδικητικά ανακλαστικά που αναπτύσσει πλέον ο καταναλωτής έναντι προϊόντων και υπηρεσιών, όταν αισθάνεται ότι δεν του απευθύνονται με τη δέουσα συμπάθεια και ειλικρίνεια, το δίχως άλλο δεν δικαιολογεί την ενοχλητική ομοιομορφία των μηνυμάτων, τα οποία μετέρχονται όλες οι αλυσίδες, μεγάλες και μικρές, ή όσες εν πάση περιπτώσει αισθάνονται πως κάτι πρέπει να πουν για το φιλεργατικό ήθος των διοικήσεών τους ή για το προσόν του κλάδου να δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. Και μολονότι γενικά η χρήση των κλισέ στη διαφήμιση, στα δελτία τύπου, στις δημόσιες ανακοινώσεις κ.λπ. προδίδει ρηχότητα, αμηχανία και ανειλικρίνεια, εντούτοις αυτά εξακολουθούν να προτιμώνται προς χρήση και κατάχρηση. Αν κάτι διασώζει, ίσως, τους χρήστες τους από τις συνέπειες της δυσφορίας του κοινού, είναι και μόνο το γεγονός ότι όλοι οι ανταγωνιστές τους χρησιμοποιούν αδιαφοροποίητα ακριβώς την ίδια γλώσσα εξωραϊσμών.


Εξωραϊσμοί, ταμπού και επικοινωνιακές παραφωνίες
Εξωραϊσμοί τίνος, όμως, πράγματος; Του γεγονότος, φυσικά, ότι η θεσμική απορρύθμιση της αγοράς εργασίας που εισήγαγαν τα μνημόνια (κατάργηση ΣΣΕ, μείωση κατώτερου μισθού, περαιτέρω ελαστικοποίηση της εργασίας κ.λπ.), στην περίπτωση της οργανωμένης λιανικής, που αποτελεί κατεξοχήν επιχειρηματικό αντικείμενο εντάσεως εργασίας, συνέπεσε με την κορύφωση του ανταγωνισμού των λιανεμπορικών επιχειρήσεων, μεταξύ άλλων, και στη μείωση του λειτουργικού τους κόστους. Σε αυτό, λοιπόν, ο παράγων «εργασία» συμμετέχει με το μερίδιο του λέοντος, ήτοι μ’ ένα 65%-70% –και άλλως πως αντιστοιχεί κατά μέσο όρο στο 15% του ετήσιου τζίρου μιας αλυσίδας!

Το πλεονέκτημα γενικά ανήκει στις εταιρείες που συμπιέζουν το εν λόγω κόστος, μέσω της στρατηγικής αξιοποίησης των προτερημάτων της μερικής απασχόλησης. Δεδομένου, όμως, ότι αυτή αξιοποιείται κατά σύστημα από πολλές εταιρείες του κλάδου πολύ πριν την οικονομική κρίση, το πλεονέκτημα ανήκει πρωτίστως στα ταχύτερα επεκτεινόμενα εταιρικά δίκτυα κυρίως με νέα καταστήματα την τελευταία οκταετία, εφόσον, ενόσω διασπείρουν τους έμπειρους πλήρως απασχολούμενους υπαλλήλους τους στις νέες εμπορικές τους μονάδες, με την αποστολή να τις στελεχώνουν αναβαθμιζόμενοι (ως διευθυντές, υποδιευθυντές καταστημάτων και προϊστάμενοι τμημάτων πωλήσεων), συμπληρώνουν τα κενά σχεδόν αποκλειστικά με μερικώς απασχολούμενους. Η εντατικοποίηση της εργασίας, φυσικά, προσφέρει ένα πλεονέκτημα περιστολής του κόστους εργασίας, που το μοιράζονται όλες οι εταιρείες κι όχι μόνο οι βραδύτερα επεκτεινόμενες...

Όλα αυτά δεν αποτελούν μυστικό, παρότι ορισμένοι πιστεύουν ότι, επειδή επιβάλλεται εμπάργκο σχετικών συζητήσεων στα εταιρικά περιβάλλοντα, το θέμα είναι περίπου ταμπού για την κοινωνία. Έτσι, ωστόσο, χάνεται η «ταυτότητα γλώσσας» επιχειρήσεων και κοινωνίας, όποτε ο λόγος κύρους των πρώτων θέλει να πείσει για τα επιχειρήματά του τη δεύτερη.

«Να σε κάψω Γιάννη μ’...»
Ωστόσο, πριν προχωρήσουμε, οφείλουμε μια παρέκβαση σχετικά με το πρόβλημα των «αντιδράσεων του κοινού» απέναντι στην εξωραϊσμένη πραγματικότητα της εικόνας των επιχειρήσεων. Τούτο, λοιπόν, παραμένει ανεπίλυτο ως πρόβλημα οντολογικής ολκής για τον νου των οικονομικών της προσφοράς, ο οποίος φρονεί πως πρέπει να κερδιστεί ο πελάτης ως υπερβατική υπόσταση, δηλαδή ως Καταναλωτής με το «Κ» κεφαλαίο, του οποίου οι αποφάσεις κυμαίνονται βάσει ενός πίνακα ορθολογικών, διαβαθμισμένων και μετρούμενης σημασίας κριτηρίων, ανάλογα με το φύλο, την ηλικία, τη κοινωνική θέση, τα λογής γούστα του κ.λπ.

Όσο, όμως, ο έτσι νοούμενος καταναλωτής εξακολουθεί να μη «γειώνεται» στην πραγματικότητα του εργαζόμενου ως υποκειμένου της περικοπής εργασιακών δικαιωμάτων και της εφαρμογής οικονομιών κλίμακος στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, όσο δηλαδή τιμάται ο Καταναλωτής, επ’ ονόματι των συμφερόντων του οποίου υποβιβάζεται εμπράγματα ο ίδιος ως εργαζόμενος(!), οι ποικίλες αντιδράσεις του κοινού, συνειδητές ή ασυνείδητες, προφανείς ή υποφώσκουσες, χάνουν τη συνήθη μετριοπάθειά τους (μιλήσαμε ήδη για σαρκασμό, ειρωνεία και κυνισμό...). Τηρουμένων των αναλογιών, αυτό συμβαίνει λίγο-πολύ με την ψήφο του μέσου πολίτη στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες σήμερα. Το «να σε κάψω Γιάννη μ’, να σ’ αλείψω λάδι» του συστήματος δυσαρεστεί τους ανθρώπους ανεξαρτήτως πεποιθήσεων...

Αναποτελεσματική η περαιτέρω ελαστικοποίηση
Σύμφωνα, λοιπόν, με την ίδια έκθεση του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, οι προσλήψεις για πλήρη απασχόληση στη χώρα υποχώρησαν από 79% το 2009 στο 45,3% το 2016, ενώ οι προσλήψεις με ευέλικτες μορφές εργασίας, που το 2009 αντιστοιχούσαν στο 21% του συνόλου των προσλήψεων, πέρυσι αντιστοιχούσαν στο 54,7%. Επισημαίνεται δε ότι το ποσοστό της μερικής απασχόλησης έχει σταθεροποιηθεί σε υψηλό επίπεδο: Από περίπου 6% επί του συνόλου της απασχόλησης το 2009 βρέθηκε στο 9,7% στο τρίτο τρίμηνο του 2016. Και μολοντούτο ο ΣΕΒ στο Εβδομαδιαίο Δελτίο του για την ελληνική οικονομία την προτελευταία εβδομάδα του Απριλίου δυσφορεί, διότι μόνον 1 στους 10 εργαζόμενους στην Ελλάδα απασχολείται μερικώς, ενόσω η σχέση αυτή στην ΕΕ-28 είναι 2 προς 10.

Παρακάμπτουμε τη μονομέρεια της δυσφορίας, καθότι διατυπώνεται σάμπως να αφορά σε εντελώς άλλης τάξης ζήτημα το ποσοστό της εγχώριας ανεργίας, η έκταση της μαύρης εργασίας, ο δείκτης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού κ.λπ., μένοντας στο εξής: Περίπου το 68,9% των μερικώς απασχολουμένων (οι 7 στους 10), σύμφωνα με την έκθεση του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, δηλώνουν ότι ο λόγος για τον οποίο απασχολούνται με καθεστώς μερικής απασχόλησης είναι ότι δεν μπόρεσαν να βρουν θέση εργασίας πλήρους απασχόλησης, οπότε συμπεραίνεται ότι η αύξηση της μερικής απασχόλησης δεν είναι αποτέλεσμα της θέλησης του εργαζόμενου για ευελιξία στο ωράριο ή στον τύπο εργασίας, αλλά της αδυναμίας της οικονομίας να δημιουργήσει ποιοτικές θέσεις εργασίας. Επίσης, ενώ αναφέρεται ότι σήμερα σχεδόν 1 στους 5 μισθωτούς εργάζεται μέχρι 20 ώρες την εβδομάδα, υπογραμμίζεται ο υψηλότατος βαθμός της εργασιακής εντατικοποίησης παράλληλα προς την εργασιακή ανασφάλεια στην Ελλάδα, σε σχέση με τις άλλες χώρες του ΟΟΣΑ, και διαπιστώνεται πως «τα δεδομένα καθιστούν την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων απολύτως αναποτελεσματική, καθώς θα οδηγούσε σε παραπέρα κατακερματισμό και συνεπακόλουθη αύξηση των ανισοτήτων μεταξύ των διαφορετικών ομάδων των εργαζομένων, γεγονός που θα είχε αρνητική επίπτωση και στην εξέλιξη της παραγωγικότητας της εργασίας».

Η σχέση πλήρους/μερικής απασχόλησης στους μεγάλους του κλάδου
Η μελέτη των στοιχείων της έκδοσής μας «Πανόραμα των Ελληνικών Σούπερ Μάρκετ», σε συνδυασμό με τη γνώση του ρεπορτάζ, δίνουν σε γενικές γραμμές το στίγμα των εξελίξεων στον τομέα της πολιτικής για την εργασία κάθε εταιρείας –ως παρακολουθήματος, φυσικά, του προτύπου μάνατζμεντ καθεμιάς τους. Παρακολουθώντας, λοιπόν, τις περιπτώσεις των μεγαλύτερων και κινητικότερων αλυσίδων την τελευταία πενταετία, συμπεραίνουμε τα εξής:

Η Μαρινόπουλος για την περίοδο 2009-2014, οπότε υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, διατήρησε σταθερή την αναλογία πλήρως/μερικώς απασχολούμενων 1/5, αλλά το ερώτημα είναι τι μέλλει γενέσθαι, εφόσον το ανθρώπινο δυναμικό της υπήχθη σ’ ένα πρότυπο μάνατζμεντ (της Σκλαβενίτης), που βρίσκεται στον αντίποδα της Μαρινόπουλος. Πράγματι, την πενταετία ως το 2015 η Σκλαβενίτης, παρότι αύξησε το ανθρώπινο δυναμικό της τουλάχιστον κατά 30%, παρέμεινε ο «μικρός Παράδεισος» της πλήρους απασχόλησης μεταξύ των μεγάλων του κλάδου, με σχέση πλήρους προς μερική απασχόληση περίπου 4,5/1.

Η Αφοί Βερόπουλοι μεταξύ 2009 και 2013 (τελευταία χρονιά που έχουμε διαθέσιμα στοιχεία) μετέβαλε την αναλογία πλήρως/μερικώς απασχολούμενων από 7/1 σε 2/1, οπότε το ανθρώπινο δυναμικό της υπήχθη στη Metro, η οποία μεταξύ 2009 και 2015 διαφοροποίησε αυτή τη σχέση χοντρικά από 4,5/1 σε 2,5/1. Εν πάση περιπτώσει σήμερα η αναλογία των μορφών απασχόλησης στον όμιλο είναι περίπου 1/1, με κάπως μεγαλύτερο τον αριθμό των μερικώς απασχολουμένων.

Το ρεπορτάζ για την ΑΒ Βασιλόπουλος δείχνει ότι με αύξηση προσωπικού κοντά 50% στην πενταετία, τείνει στο μοντέλο όπου πλήρως απασχολούμενο είναι μόνο το στελεχικό δυναμικό βάσης (καταστημάτων) και πάνω, ενώ η Δ. Μασούτης στη διάρκεια της πενταετίας ως το 2015 μετάβαλε με φειδώ την εν λόγω σχέση από 2,5/1 σε 2/1, έχοντας αυξήσει το προσωπικό της πάνω από 20%. Επίσης ως το 2015 η μεν Πέντε, με αύξηση προσωπικού περίπου 25% στην πενταετία, διαμόρφωσε με σταθερότητα τη συζητούμενη αναλογία στη σχέση 2/3 με τάση αύξησης των μερικώς απασχολουμένων, ενώ η ΑΝΕΔΗΚ Κρητικός, έχοντας τριπλασιάσει το προσωπικό της στην πενταετία, έμεινε σταθερή στην συζητούμενη αναλογία 3/1.

σελφ σερβις (T. 472)
« 1 2 »
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Αγορά

Τεχνολογία

Τρόφιμα/Ποτά

Ενέργεια/Περιβάλλον

Μεταφορές/Logistics

Εκπαίδευση

Υγεία/Ομορφιά

Ευρωπαϊκή Ένωση

©2017 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778

ATCOM PRODUCTION